| تبليغات | X |
|
براي دسترسي به شعر لطفا وب سايت تان را قرار دهيد.
اين جاسيگاري تلخ براي من و تو جايي ندارد كه تمام خورد مرا بگذاري زير بيني ات و بكشي بالا و اگر اين كوچه تمام شدن مي دانست اين صندلي از عبور افقي شطرنج و لاله به دلت نيافتاده بود شرح موهايت و چهارمين سالگرد عصرهاي دوشنبه كه طعم سيب دارد و سيگار ببين چقدر چقدر چقدر فاصله افتاد ميان عمق دستهايت در تن من كه زير محو تابستان قايم مي شوي و من به لطيفه گنگ سرباز و بي بي خنديده ام مي گويي نيچه بود خنديد و مرد مي گويم تلخ است زبان تو كه در اجزاي سياه قهوه چرخيده بود زنما! بكش بكش اين گرد سفيد نئشگي را كه خالي از حادثه من نيست حالا به موازت من ايستاده اي چه خوب! غروب نمي كند خورشيد....
كاش براي سكوت گياه حرفی داشتم كه دل مي سپارد به نور بي خبر از باغبان پير... اين تالاب براي من و توست نارسيس زيبا خوب نگاه كن تصوير تشعشع فواره ي حضور اين خرامان چهره ي مخدوش اين زخم ديگر كهنه نيست زيباست زيبايت مي كند بزن بزن بيشتر بزن كه زير رقص چوب دستي مست تو (اي مرد بسته پاي بي تدبير) زيبا شده ام برای سایه ی دوستت دارم ها
که در اجزای انگشتان پراکنده ای سایه شدند نقش بستند بر دیوار و پرواز کردند
اتفاق تو
مرا به بارداری بودن دچار کرد عادت کرده ام به ماه کامل شو!
دم تو دارد
این هوا! ببار... چیزی به تو نمانده!
فقط کمی فاصله از خود... فرار می کنم تا گریبان گیرم نشود یاد تو مثل ابرم آرزویم می کنی می ریزم بر تو... در کف دست من
خطوطی ست که به موازات خط مرگ در تپه ی لاغر اورانوس تو را با من پیوند می دهد...
عید می آید روز نو لباس نو کفش نو... قدمت تو اما باقی ست... ......... ........... ......... ........ .. .. .. . . . . ثبت می کند تمام ذرات چهره ی تو را سیاهی ات را سپیدی ات را خاکسترت... روی کاغذ سفید این کتاب کاهی میراز عکاس باشی مغلوب.
|